De titel klinkt spannend. Maar ik zal de pret bederven. Een echte competitie zal het niet worden. Deze vergelijking staat eigenlijk gelijk aan het spreekwoordelijke gezegde: “Je mag geen appels met peren vergelijken”. Maar toch zijn appels en peren allebei fruit. Zo is het met Blue Ocean en de Longtail ook, je kunt ze niet vergelijken maar ze hebben wel met elkaar te maken. Ik zal mij nader verklaren.

Wat is wat?
De Longtail is het fenomeen ooit bedacht door Chris Anderson. Het geeft de marktwerking weer van producten qua populariteit. In een standaard markt heb je producten die goed verkopen, de zogenaamde hits en bestsellers, en je hebt “de rest”. Nu is het idee achter de Longtail dat als je jezelf richt op de rest, er nog steeds veel geld is te verdienen. De 80% rest kan in sommige gevallen meer opleveren dan de hits. Door je te richten op de niche marketing achter in de Longtail kun je zorgen dat de rest samen ook hits worden.

Typische Longtail:

Blue Ocean daarentegen richt zich niet op niche marketing of Longtails maar juist op markten niet nog moeten komen. Blue Ocean gaat ervan uit dat je niet moet vechten tegen je concurrentie maar dat je ze irrelevant moet maken. Je producten moeten zo innovatief en nieuw zijn dat er nog geen concurrentie is. Dit fenomeen heeft ook een term: “Don´t compete with your rivals, make them irrelevant”.

Blue Ocean boek:

Verband?
Wat is dan eigenlijk het verband. Wat maakt de Longtail en de Blue Ocean nu fruit? Het zit hem in het feit dat een Blue Ocean kan zitten in een Longtail. Een niche markt kan uitgroeien tot een Blue Ocean en deze Blue Ocean kan groeien tot er concurrenten om de hoek komen kijken. Als deze markt groeit en groter wordt verdwijnt deze dus uit de Longtail en wordt het een hit. Het uitgekauwde onderwerp Apple is hier een voorbeeld van. Apple had zich verschaart in een kleine niche groep van vaste gebruikers. Maar de producten van Apple werden beter, beter dan die van de concurrent. De Ipod is hier een voorbeeld van. Er waren talloze mp3 spelers op de markt, maar iedereen liep met een Ipod. De Ipod goeide uit tot de best verkochte mp3 speler wereldwijd. Apple had voor zichzelf een Blue Ocean gecreëerd vanuit een Longtail. Na het succes van de Ipod kwamer er diverse clones op de markt. Deze clones konden niet opboksen tegen de Ipod, niet alleen qua techniek maar ook qua merkbeleving.
Het kan ook omgedraaid worden. Apple zorgde voor een boost in de mp3 speler markt. De nieuwe mp3 spelers werden als paddestoelen gelanceerd. Ze kregen nieuwe functies waaronder video en photo viewers. Al deze producten zorgden samen weer voor een Longtail van andere merken mp3 speler. Vooral de goedkopere mp3 spelers waren van vele merken te krijgen, ze lagen nog net niet in de grabbelton van het Kruidvat. Maar zoals ik uit eigen ervaring weet van mijn tijd bij Foto Klein is dat de budget mp3 spelers van 1GB voor 25 euro toch voor meer marge en winst zorgden dan de paar euro die werd verdiend op de verkoop van Ipods. Voor Foto Klein was het dus ook belangrijk om de budget mp3 speler te verkopen. Deze goedkope spelertjes waren samen dus een Longtail niche marketing.

Wat is beter?
Een rare vraag eigenlijk, die niet te beantwoorden is. Als je over Blue Ocean en Longtail praat dan praat je niet over goed of beter. Je kan jezelf richten als bedrijf op een Longtail markt of je creëert zelf een Blue Ocean, zoals bijvoorbeeld Nintendo dat deed met zijn Wii. Nintendo creëerde zelf zijn Blue Ocean  door zich te richten op een groot publiek, namelijk de niet gamers. Nintendo zette de Wii neer als een laagdrempelige spelcomputer geschikt voor iedereen. Amazon zet in op de Longtail door veel boeken en CD’s te verkopen die niet mainstream zijn. Of je nu kiest voor Blue Ocean of Longtail. Hier kun je niet uit kiezen, alle twee deze stuks fruit zijn lekker om te eten.